Μερικές φορές δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον κόσμο. Αρκεί να αλλάξεις μία σελίδα.

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάμε και όλα μοιάζουν ίδια.

Η ίδια διαδρομή.

Οι ίδιες σκέψεις.

Οι ίδιες αγωνίες.

Οι ίδιες ειδήσεις που μας γεμίζουν άγχος.

Και κάπου εκεί αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι η ζωή είναι καταδικασμένη να επαναλαμβάνεται.

Όμως δεν είναι.

Η ζωή αλλάζει με έναν περίεργο τρόπο.

Όχι πάντα μέσα από μεγάλες αποφάσεις.

Αλλά μέσα από μικρές στιγμές που ούτε καν καταλαβαίνουμε εκείνη τη στιγμή πόσο σημαντικές είναι.

Ένα βιβλίο που έπεσε τυχαία στα χέρια μας.

Μια φράση που ακούσαμε στο ραδιόφωνο.

Μια κουβέντα από έναν άγνωστο.

Ένα βλέμμα.

Ένα τραγούδι.

Μια συγγνώμη.

Ένα «σε πιστεύω».

Κάπως έτσι αλλάζει η ζωή.

Σιωπηλά.

Χωρίς θόρυβο.

Ως συγγραφέας έχω μάθει ότι κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια ιστορία που κανείς άλλος δεν γνωρίζει.

Τον άνθρωπο που χαμογελά ίσως τον περίμενε μια δύσκολη διάγνωση.

Εκείνον που δείχνει δυνατός μπορεί να πέρασε μια νύχτα γεμάτη φόβο.

Κάποια γυναίκα που γελά δυνατά ίσως λίγο πριν έκλαψε μόνη της στο αυτοκίνητο.

Ένας ηλικιωμένος που περπατά αργά, ίσως κουβαλά μια ζωή γεμάτη απώλειες.

Και γι' αυτό πιστεύω ότι χρειαζόμαστε περισσότερη κατανόηση.

Δεν γνωρίζουμε ποτέ τη μάχη που δίνει ο άνθρωπος απέναντί μας.

Ως εκδότρια γνώρισα εκατοντάδες συγγραφείς.

Άλλοι έγραφαν για να μοιραστούν τη γνώση τους.

Άλλοι για να αφήσουν κάτι πίσω τους.

Και άλλοι, γιατί η ψυχή τους δεν άντεχε άλλο να κρατά τις λέξεις μέσα της.

Κατάλαβα όμως ότι όλοι είχαν κάτι κοινό.

Δεν ήθελαν απλώς να εκδώσουν ένα βιβλίο.

Ήθελαν να αγγίξουν έναν άνθρωπο.

Έναν μόνο άνθρωπο.

Γιατί αν ένα κείμενο καταφέρει να κάνει έναν αναγνώστη να σκεφτεί διαφορετικά, τότε έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ραδιόφωνο.

Πολλοί πιστεύουν ότι το ραδιόφωνο είναι μουσική.

Εγώ πιστεύω ότι είναι παρέα.

Είναι εκείνη η φωνή που σε συναντά όταν οδηγείς μόνος.

Όταν δουλεύεις.

Όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς.

Όταν χρειάζεσαι κάποιον να σου θυμίσει ότι δεν είσαι μόνος.

Το μικρόφωνο δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα.

Είναι ευθύνη.

Γιατί πίσω από κάθε συχνότητα υπάρχει ένας άνθρωπος που ακούει.

Και ίσως να έχει περισσότερο ανάγκη μια καλή κουβέντα απ' όσο φανταζόμαστε.

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μιλούν.

Λίγοι όμως ακούν πραγματικά.

Μετράμε followers, προβολές και αριθμούς.

Ξεχνάμε όμως ότι η μεγαλύτερη επιρροή δεν είναι να σε ακολουθούν χιλιάδες άνθρωποι.

Είναι να κάνεις έναν άνθρωπο να νιώσει καλύτερα μετά από μία συζήτηση μαζί σου.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε διάσημοι.

Χρειάζεται να γίνουμε αληθινοί.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα σήμερα.

Να έχουμε το θάρρος να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Να μην κρύβουμε τα λάθη μας.

Να μη φοβόμαστε να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Να παραδεχόμαστε ότι δεν τα ξέρουμε όλα.

Η τελειότητα δεν εμπνέει.

Η αλήθεια εμπνέει.

Και η αλήθεια είναι πως όλοι έχουμε στιγμές που λυγίζουμε.

Όλοι φοβόμαστε.

Όλοι αμφιβάλλουμε.

Η διαφορά βρίσκεται σε αυτούς που, παρά τον φόβο, συνεχίζουν.

Θέλω λοιπόν να σας αφήσω με μια σκέψη.

Αν σήμερα μπορούσατε να αλλάξετε μόνο ένα πράγμα στη ζωή σας, ποιο θα ήταν;

Μια συνήθεια;

Έναν φόβο;

Μια απόφαση που αναβάλλετε εδώ και χρόνια;

Ή μήπως τον τρόπο που μιλάτε στον ίδιο σας τον εαυτό;

Γιατί πολλές φορές ο πιο αυστηρός μας κριτής είμαστε εμείς.

Και ίσως σήμερα να είναι η κατάλληλη μέρα για να του μιλήσουμε λίγο πιο ευγενικά.

Η ζωή δεν μας ζητά να είμαστε τέλειοι.

Μας ζητά να συνεχίζουμε.

Να ονειρευόμαστε.

Να δημιουργούμε.

Να αγαπάμε.

Να διαβάζουμε.

Να ακούμε.

Να μαθαίνουμε.

Και, πάνω απ' όλα, να μην πάψουμε ποτέ να πιστεύουμε ότι μια νέα σελίδα μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία.

Γιατί κάθε μέρα που ξημερώνει είναι μια λευκή σελίδα.

Και την ιστορία της… τη γράφουμε εμείς.

                                                        -Evelyn-