Πέτρος Πέτρου - Λυρέας

1. Η έμπνευση πίσω από το μυστήριο

«Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να γράψετε τη Σιωπή της Καλντέρας; Υπήρξε κάποια εικόνα, μια
σκέψη ή ένα πραγματικό γεγονός που αποτέλεσε τον αρχικό σπόρο της ιστορίας;»
Η έμπνευση για τη «Σιωπή της Καλντέρας» γεννήθηκε από μια σκέψη που με απασχολεί ιδιαίτερα:
πόσα πράγματα μπορεί να κρύβονται πίσω από όσα βλέπουμε και πόσες αλήθειες παραμένουν
θαμμένες επειδή κάποιος επέλεξε να μη μιλήσει. Με γοήτευε πάντα η ιδέα ότι ένας τόπος μπορεί να
κουβαλά μυστικά, ότι πίσω από μια φαινομενικά γαλήνια εικόνα μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη
ιστορία που περιμένει να αποκαλυφθεί. Η Καλντέρα, με την ομορφιά αλλά και την επιβλητική
σιωπή της, έγινε για μένα το ιδανικό σκηνικό για να αναπτυχθεί αυτή η ιδέα. Δεν με ενδιέφερε
μόνο να δημιουργήσω ένα μυστήριο, αλλά να εξερευνήσω όσα οδηγούν τους ανθρώπους να
κρύβουν την αλήθεια. Γιατί, πολλές φορές, το πιο σκοτεινό μυστικό δεν είναι αυτό που αγνοούμε,
αλλά αυτό που υποψιαζόμαστε και φοβόμαστε να ανακαλύψουμε.

2. Η σιωπή ως μυστικό

«Ο τίτλος του βιβλίου σας δημιουργεί την αίσθηση πως πίσω από τη σιωπή κρύβεται ένα μυστικό.
Πιστεύετε ότι μερικές φορές όσα δεν λέγονται αποκαλύπτουν περισσότερα από όσα λέγονται;»
Πιστεύω πως η σιωπή μπορεί να είναι πιο αποκαλυπτική από τις λέξεις, γιατί μέσα της χωρούν ο
φόβος, οι ενοχές, η απώλεια, αλλά και η ανάγκη ενός ανθρώπου να προστατεύσει τον εαυτό του ή
κάποιον άλλον. Οι λέξεις μπορούν να παραπλανήσουν, να ωραιοποιήσουν ή να κρύψουν την
αλήθεια. Η σιωπή, όμως, αφήνει συχνά ένα κενό που ο αναγνώστης προσπαθεί να συμπληρώσει.
Αυτό ακριβώς με ενδιαφέρει στη λογοτεχνία: να μην προσφέρω πάντοτε έτοιμες απαντήσεις, αλλά
να δημιουργώ ερωτήματα που συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά την τελευταία σελίδα. Για μένα, η
σιωπή δεν σημαίνει απαραίτητα απουσία. Μπορεί να είναι μια ομολογία που δεν ειπώθηκε ποτέ,
μια αλήθεια που δεν άντεξε να βγει στο φως ή ένα μυστικό που εξακολουθεί να καθορίζει τις ζωές
των ανθρώπων. 

3. Από το φαρμακείο στη λογοτεχνία

«Η φαρμακευτική επιστήμη απαιτεί ακρίβεια και παρατήρηση, ενώ η συγγραφή φαντασία και διαίσθηση. Πιστεύετε ότι η επαγγελματική σας ιδιότητα επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίοδημιουργείτε τους χαρακτήρες και τα μυστήριά σας;Θεωρώ πως η ακρίβεια και η παρατήρηση είναι πολύτιμες τόσο στη φαρμακευτική επιστήμη όσοκαι στη συγγραφή, παρόλο που πρόκειται για διαφορετικούς κόσμους.Η καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους σε βοηθά να παρατηρείς καλύτερα τη συμπεριφορά τους, τις αντιδράσεις τους, τις ανησυχίες τους και όσα συχνά δυσκολεύονται να εκφράσουν. Παράλληλα, η επιστημονική σκέψη με έχει κάνει να εκτιμώ τη λεπτομέρεια και τη συνέπεια. Στη δημιουργία ενός μυστηρίου, τίποτα δεν πρέπει να υπάρχει τυχαία· κάθε στοιχείο χρειάζεται τη θέση και τον λόγο του. Ωστόσο, η λογοτεχνία απαιτεί και κάτι ακόμη: τη φαντασία, τη συναισθηματική κατανόηση και την ικανότητα να κοιτάζεις πέρα από τα προφανή. Θα έλεγα, λοιπόν, πως η επιστήμη με βοηθά να αναζητώ τη λογική, ενώ η συγγραφή μού επιτρέπει να εξερευνώ την ανθρώπινη ψυχή.

4. Η μουσική μέσα στις λέξεις

«Ως συνθέτης, έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική. Όταν γράφετε ένα μυθιστόρημα, ακούτε
μέσα σας έναν ρυθμό, μια μελωδία ή μια ατμόσφαιρα που καθοδηγεί την αφήγηση;»
Για μένα, η μουσική και η συγγραφή έχουν έναν βαθύτερο κοινό τόπο: τον ρυθμό και το
συναίσθημα. Όπως μια μουσική σύνθεση χρειάζεται εναλλαγές, κορυφώσεις, παύσεις και σιωπές,
έτσι και μια ιστορία χρειάζεται τον δικό της εσωτερικό ρυθμό.
Υπάρχουν στιγμές που η αφήγηση πρέπει να κινείται γρήγορα, να κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία,
και άλλες που χρειάζεται να επιβραδύνει, αφήνοντας χώρο για τη σκέψη και το συναίσθημα. Η
μουσική με έχει βοηθήσει να αντιλαμβάνομαι τη δύναμη της ατμόσφαιρας και το πώς μια μικρή
παύση μπορεί να έχει μεγαλύτερη ένταση από μια ολόκληρη φράση. Δεν πιστεύω ότι οι λέξεις
χρειάζεται να γίνονται μουσική· πιστεύω, όμως, ότι μπορούν να αποκτούν έναν ρυθμό που κάνει
τον αναγνώστη να τις αισθάνεται, όχι απλώς να τις διαβάζει.

5. Το αποτύπωμα στον αναγνώστη

«Όταν ο αναγνώστης κλείσει την τελευταία σελίδα της Σιωπής της Καλντέρας, ποιο συναίσθημα ή
ποιο ερώτημα θα θέλατε να έχει μείνει μέσα του;»
Θα ήθελα ο αναγνώστης να αισθανθεί πως η ιστορία δεν τελείωσε πραγματικά με την τελευταία
σελίδα, αλλά συνεχίζεται μέσα του. Να μείνει με την αίσθηση ότι ορισμένα μυστήρια δεν αφορούν
μόνο τους ήρωες ενός βιβλίου, αλλά αγγίζουν και τη δική μας ζωή. Θα ήθελα, επίσης, να
αναρωτηθεί πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τους ανθρώπους γύρω μας, πόσα πράγματα αγνοούμε
ακόμη και για εκείνους που θεωρούμε πιο κοντινούς μας και πόσο συχνά η αλήθεια βρίσκεται πίσω
από μια σιωπή που επιλέξαμε να μην αμφισβητήσουμε. Για μένα, ένα βιβλίο μυστηρίου δεν
ολοκληρώνεται όταν αποκαλύπτεται το μυστικό του. Ολοκληρώνεται όταν καταφέρνει να αφήσει
ένα ερώτημα που αξίζει να κουβαλάς μαζί σου. Αν, λοιπόν, μετά το τέλος της «Σιωπής της
Καλντέρας», ο αναγνώστης σταθεί για λίγο σιωπηλός και σκεφτεί όσα διάβασε, τότε θα αισθάνομαι
ότι το βιβλίο μου έχει πετύχει τον σκοπό του.