Η ποίηση δεν ζητά να την καταλάβεις. Ζητά να τη νιώσεις.

Υπάρχει μια παρεξήγηση που συνοδεύει την ποίηση εδώ και δεκαετίες. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι δύσκολη, ακατανόητη ή προορισμένη μόνο για όσους έχουν σπουδάσει φιλολογία. Ίσως όμως το λάθος να μην βρίσκεται στην ποίηση, αλλά στον τρόπο που μάθαμε να τη διαβάζουμε.

Ένα ποίημα δεν είναι μαθηματική εξίσωση που πρέπει να λυθεί. Δεν έχει μία και μοναδική σωστή ερμηνεία. Είναι μια συνάντηση δύο ανθρώπων που ίσως δεν γνωρίστηκαν ποτέ: εκείνου που το έγραψε και εκείνου που το διαβάζει.

Η ποίηση δεν μιλά πάντα με λογική. Μιλά με εικόνες, με σιωπές, με λέξεις που αποκτούν άλλο βάρος όταν τις ακουμπήσεις πάνω στις δικές σου εμπειρίες. Το ίδιο ποίημα μπορεί να σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό στα είκοσι σου χρόνια και κάτι άλλο στα πενήντα. Το ποίημα δεν αλλάζει. Εσύ αλλάζεις!

Στην εποχή της ταχύτητας, όπου όλα πρέπει να εξηγηθούν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η ποίηση αντιστέκεται. Δεν βιάζεται. Σου ζητά να σταματήσεις, να επιστρέψεις σε έναν στίχο, να τον αφήσεις να δουλέψει μέσα σου. Κι αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμή της.

Δεν είναι τυχαίο ότι στις πιο έντονες στιγμές της ζωής μας – στον έρωτα, στην απώλεια, στη χαρά ή στη μοναξιά – συχνά αναζητούμε έναν στίχο. Όχι επειδή θα λύσει το πρόβλημά μας, αλλά επειδή θα του δώσει μια μορφή. Η ποίηση δεν θεραπεύει τον πόνο. Του δίνει φωνή.

Ίσως γι' αυτό οι μεγάλοι ποιητές δεν έγραφαν για να εντυπωσιάσουν. Έγραφαν γιατί υπήρχαν πράγματα που δεν χωρούσαν στην καθημερινή γλώσσα. Εκεί όπου η πρόζα σταματά, αρχίζει η ποίηση.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό της θαύμα. Μέσα σε δέκα στίχους μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί η ποίηση δεν ζητά να τη διαβάσεις γρήγορα. Ζητά να της επιτρέψεις να μείνει μέσα σου λίγο περισσότερο από όσο διαρκεί η τελευταία λέξη.